Effect of inhaled glucocorticoids and beta(2) agonists on vertebral fracture risk in COPD patients: the EOLO study.

Hoewel inhalatie glucocorticoïden (GC) en beta (2) agonisten worden steeds vaker voorgeschreven in de behandeling van chronische obstructieve longziekte (COPD), hun rol in de bijzondere waardevermindering van bot status en het risico op botbreuken blijft controversieel. Deze studie had als doel te beoordelen of de dosis van geïnhaleerde GC en beta (2) agonisten onafhankelijk van elkaar kunnen bot-status en het risico op vertebrale fracturen bij COPD patiënten van 50 jaar of ouder te beïnvloeden. COPD ernst werden aanwezigheid van wervelfracturen op laterale X-thorax, en bot-status door middel van kwantitatieve ultrasound (QUS) bij de calcaneus geëvalueerd. Het risico op wervelfracturen was significant verhoogd bij patiënten die de hoogste dagelijkse dosis (> 1500 microg) van geïnhaleerde GC (OR = 1.4, CI 1,04-1,89). De hoogste dosis van geïnhaleerd GC was significant geassocieerd met lage waarden van stijfheid index (OR = 1,74, CI 1.03-2.94). Geïnhaleerde beta (2) agonisten werden ook niet geassocieerd met een verhoogd risico van wervelfractuur of met een verminderde waarden van stijfheid. Bovendien werd het risico op fracturen sterk verhoogd bij patiënten met een zeer ernstige of ernstige COPD (OR = 2,05, CI 1.28-3.28 en OR = 1,40, CI 1.06-1.82, respectievelijk). Tot slot, bij COPD-patiënten hoge doses inhalatiecorticosteroïden GC, maar niet beta (2) agonisten, zijn geassocieerd met een verhoogd risico op wervelfracturen en een vermindering van QUS aan de calcaneus.