Epidermal growth factor receptor blockers for the treatment of ovarian cancer

ACHTERGROND: Eierstokkanker is de zevende meest voorkomende oorzaak van overlijden door kanker bij vrouwen wereldwijd. De behandeling bestaat uit een combinatie van chirurgische debulking en op platina gebaseerde chemotherapie, alleen of in combinatie met paclitaxel. Tussen 55% en 75% van de vrouwen die uit de eerste lijn therapie terugval te reageren binnen twee jaar na de voltooiing van de behandeling. Tweedelijns chemotherapie is palliatief en heeft als doel om de symptomen te verminderen en de overleving te verlengen. Toegenomen inzicht in de moleculaire basis van kanker van de eierstokken heeft geleid tot de ontwikkeling van nieuwe middelen, zoals epidermale groeifactor receptor (EGFR) tyrosine kinase-remmers, en hun effectiviteit en toxiciteit bij vrouwen met gevorderde eierstokkanker moet worden beoordeeld. Doelstellingen: de effectiviteit en toxiciteit van epidermale groeifactor receptor (EGFR)-remmers alleen of in combinatie met standaard chemotherapie bij de behandeling van eierstokkanker te vergelijken. Zoekmethoden: We zochten de Cochrane Gynaecologische Cancer Group Trials Register, de Cochrane Central Register of Controlled Trials (CENTRAL) Issue 4, 2010, MEDLINE en EMBASE tot en met oktober 2010. We zochten ook naar registers van de klinische proeven, samenvattingen van wetenschappelijke bijeenkomsten, en literatuurlijsten van de geïncludeerde studies, en nam contact op deskundigen in het veld. SELECTIECRITERIA: gerandomiseerde gecontroleerde studies (RCT's) het vergelijken van anti-EGFR agenten met of zonder conventionele chemotherapie versus conventionele chemotherapie alleen of geen behandeling bij vrouwen met een histologisch bewezen eierstokkanker. Gegevensverzameling en-analyse: Twee recensie auteurs onafhankelijk van geabstraheerde gegevens en ingeschatte risico van vooringenomenheid. We rapporteerden aangepast hazard ratio (HRS) voor de totale en progressievrije overleving en de risico's (RR's) het vergelijken van bijwerkingen van de vrouwen die gemcitabine plus pertuzumab en gemcitabine plus placebo. Belangrijkste resultaten: We vonden slechts een afgerond en drie lopende RCT's die voldeden aan de inclusiecriteria. De voltooide studie gerandomiseerd 131 vrouwen met een recidief van eierstokkanker te gemcitabine en pertuzumab of een placebo en gemcitabine (controle) te ontvangen. Er was geen statistisch significant verschil in totale overleving (OS), progressie-vrije overleving (PFS) en respons tussen vrouwen die gemcitabine en pertuzumab en degenen die een controle, hoewel PFS benaderd borderline betekenis (gecorrigeerde HR = 0,66, 95% CI 0,43 tot 1,03, P = 0,06). De studie rapporteerde een hoger percentage van bijwerkingen in de gemcitabine en pertuzumab arm voor de meeste uitkomsten, maar de meesten waren niet statistisch significant (hoewel veel benaderd borderline betekenis), omdat het proces niet over statistische power als gevolg van de relatief kleine omvang en het geringe aantal van de waargenomen evenementen. De proef was bij matig risico van partijdigheid. Auteurs CONCLUSIES: EGFR-remmers, waaronder pertuzumab, kan activiteit toevoegen aan conventionele chemotherapie voor de behandeling van platina-resistente kanker van de eierstokken. Bepaalde deelverzamelingen van vrouwen met een bijzonder agressieve tumoren resistent zijn tegen conventionele chemotherapie kunnen baat hebben bij EGFR-remmer behandeling. Andere RCT's zijn nodig voor EGFR-remmers worden geïntroduceerd als eerste-of tweedelijns behandeling van eierstokkanker.