Antibiotic regimens for the empirical treatment of newborn infants with necrotising enterocolitis

ACHTERGROND: Hoewel de exacte etiologie van necrotiserende enterocolitis (NEC) blijft onbekend, onderzoek suggereert dat het multifactorieel is; vermoedelijke pathofysiologische mechanismen omvatten onvolwassenheid, intestinale ischemie, verstoring van de intestinale mucosale integriteit, flesvoeding, hyperosmolair belasting naar de darm, infectie en bacteriële translocatie . Verschillende antibiotica behandelingen zijn op grote schaal gebruikt bij de behandeling van NEC. DOELSTELLINGEN: Om de effectiviteit van verschillende antibiotica behandelingen op de mortaliteit en de noodzaak van chirurgie bij neonaten met NEC vergelijken. Zoekmethoden: Zoekopdrachten werden gemaakt van het Cochrane Central Register of Controlled Trials (CENTRAL, The Cochrane Library, Issue 1, 2012), Oxford Database van Perinatale Trials, MEDLINE (1966 tot en met februari 2012), EMBASE (1980 tot en met februari 2012) en CINAHL (1982 tot en met februari 2012). SELECTIECRITERIA: Alle gerandomiseerde en quasi-gerandomiseerde gecontroleerde studies waarbij antibiotica de schema's werden gebruikt voor de behandeling van NEC. Gegevensverzameling en-analyse: In aanmerking komende studies voor opname werd onafhankelijk beoordeeld door elke beoordeling auteur. De criteria en standaard methoden van de Cochrane Review Group Neonatale werden gebruikt om de methodologische kwaliteit van de opgenomen studies te beoordelen. BELANGRIJKSTE RESULTATEN: Twee studies voldeden aan de inclusiecriteria. Faix 1988 gerandomiseerde 42 prematuren met radiologische diagnose van NEC. Zuigelingen werden gerandomiseerd om ofwel intraveneuze ampicilline en gentamicine of ampicilline, gentamicine en clindamycine ontvangen. Hansen 1980 gerandomiseerde 20 kinderen met NEC intraveneuze ampicilline en gentamicine te ontvangen met of zonder enterale gentamicine. In de studie van Faix 1988, waren er geen statistische verschillen in sterfte (RR 1,10, 95% CI 0,32 tot 3,83) of darmperforatie (RR 2,20, 95% CI 0,45 tot 10,74) tussen de twee groepen, hoewel er was een trend naar hogere snelheid van vernauwingen in de groep die clindamycine ontvangen (RR 7,20, 95% CI 0,97 tot 53,36). De Hansen 1980 studie toonde geen statistisch significant verschil in de dood, darmperforatie of de ontwikkeling van stricturen. AUTEURS 'CONCLUSIES: Er was onvoldoende bewijs om een ​​bepaald antibioticum kuur te bevelen voor de behandeling van NEC. Er was bezorgdheid over bijwerkingen na het gebruik van clindamycine met betrekking tot de ontwikkeling van vernauwingen. Om dit probleem op een grote gerandomiseerde gecontroleerde trial moet worden uitgevoerd aan te pakken.